Universidad de Vigo Galego | Castellano

Facultad de Bellas Artes de Pontevedra, Universidad de Vigo

Facultade de
BELAS ARTES
 
Ofertas de titulacións
 
Estudantes
 
Mediateca
 
Sistema de garantía de calidade
 
 
 
 
Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
R/ Maestranza, 2
36002 Pontevedra

sdfba@uvigo.es
986 80 18 00
Novas

20/06/2017
Ampliación do prazo para a participar na exposición final do TFG «Do final e do comezo 2017»
Ampliase o prazo para o alumnado para a presentación de obra na exposición final de TFG «Do final e do comezo 2017»




20/06/2017
Entrevista a Alberto Vázquez

Se en algo se distingue a práctica artística é no extenso abanico de posibilidades que ofrece, conformando unha armazón de profesións onde a creatividade funciona como eixo vertebrador para despois expandirse entre as diferentes linguaxes plásticas e expresivas. Exemplo diso é o traballo de Alberto Vázquez (A Coruña, 1980), que desenvolve a súa traxectoria no campo da ilustración e a animación audiovisual. Aprovecitamos para falar con Alberto con motivo da conferencia Do papel ao píxel, que impartiu na Facultade no mes de abril durante a Semana da Creatividade e a Innovación.

Director de animación, ilustrador e debuxante de cómics, Alberto Vázquez publicou asiduamente en medios como El PaísLa voz de Galicia, Vanity FairCommunication Arts ou Boston Globe magazine e os seus libros foron editados tanto en España como no estranxeiro. Como animador audiovisual, escribiu e dirixiu diferentes traballos. Os seus filmes estiveron en catro ocasións nomeados aos Premios Goya, alzándose co Goya á Mellor Curtametraxe de Animación en 2012 e en 2017 co Goya á mellor película de animación por Psiconautas e mellor curtametraxe de animación por Decorado. Ademais, obtivo numerosos premios (Festival de Annecy, Chicago, Foyle -preseleccionado para os Oscars-, Expotoon ou Meliés de prata) e as súas obras foron exhibidas en prestixiosos festivais internacionais. 

Psiconautas (fotograma), 2015.

Moitos creadores que se dedican a un tipo de cinema independente, máis libre ou afastado das fórmulas comerciais, valoran a bagaxe creativa que achega Belas Artes fronte a outras carreiras centradas en cuestións técnicas, que adoitan seguir unha liña máis mercantil. Segundo a túa experiencia, que poderías dicirnos da túa etapa de formación na Universidade? É Belas Artes unha boa opción para desenvolver un perfil como o teu?

Como ben dis, é certo que no ensino moitas veces o profesorado ou o alumnado está moi preocupado de cuestións técnicas, sobre todo en animación. Preocúpanse do manexo de programas, de como fan nesta película para conseguir este efecto, cales son os procesos para entrar na industria… Iso está moi ben, pero si que é certo que se descoida bastante toda a parte creativa e conceptual. Cada persoa elixe o que quere na súa vida pero é certo que hai un baleiro neste sentido. Belas Artes está moi ben porque tocas moitos paus, les moitas cousas, estudas fotografía, pintura, escultura, ilustración, deseño… e dalgunha maneira logo o aplicas ao traballo que queres facer. A min ocorreume, eu non estudei animación, non fixen ningún máster nin estudei ningún programa, nin como dirixir animación, nin como se fai un storyboard… nada diso. Todo o que fixen foi pola miña conta, aplicando todos os conceptos que estudei en Belas Artes e tamén antes da carreira. Todos os libros que les, por exemplo, fanche ter unha bagaxe. Si que considero que Belas Artes é unha boa carreira para desenvolver toda esa parte conceptual.

Inicias a túa traxectoria como ilustrador. Colaboraches con revistas e publicaches diferentes cómics, cando e por que decides pór movemento ás túas imaxes?

Profundei no mundo do debuxo a través de descubrir o cómic. O cómic ten unha cousa moi boa que é que podes contar historias dunha maneira moi directa, sen grandes medios económicos máis aló da tinta e o papel. É un medio moi directo, bastante parecido á narrativa ou a literatura no sentido da escritura; o debuxo é un vehículo para poder contar historias. Cando contas as túas propias historias acabas desenvolvendo unha maneira persoal de debuxar, os teus propios personaxes e o teu propio estilo. É un medio moi atractivo. Ademais, o mundo da ilustración tamén é unha profesión, une o artístico e o laboral. Podes traballar en xornais, revistas, traballar con axencias de publicidade ou deseño gráfico... Entón, eu cheguei á ilustración a través do cómic tamén por unha cuestión laboral, para poder vivir ben do debuxo. Doutra banda, fai oito anos recibín un mail dun produtor e guionista vasco que se chama Pedro Rivero, que é con quen dirixín Psiconautas, dicíndome que lle gustaban moito varios cómics meus e que se nunca pensara en levalo a animación. Eu contesteille que si, pero que non sabería nin como empezar. Xuntos comezamos todo este proxecto da película, un proceso longo que durou como oito ou nove anos entre montaxe, conseguir financiamento, etc. Pero todo empezou así, porque un produtor se puxo en contacto comigo por un traballo que realizara hai practicamente doce anos. Foi un pouco por casualidade pero en realidade veño do mundo do cómic e grazas ao cómic entrei na animación.

Entre as diferenzas que separan a ilustración, digamos, tradicional co tipo de ilustración creada para realizar un filme de animación é obvio o recurso do movemento, que leva unha metodoloxía moi diferente. Doutra banda, xa estabas acostumado a dotar os teus debuxos dunha historia. Que aspectos do teu traballo como ilustrador serviron de apoio no mundo audiovisual?

O cómic e o cinema parecen medios moi ligados, os dous son narración secuencial dunha historia e pode parecer que son o mesmo pero logo cada medio ten as súas propias regras e os seus propios conflitos. No cómic, por exemplo, o gran recurso estilístico é a elipse temporal, entre viñeta e viñeta pode pasar o tempo que queiras, desde un segundo a unha vida. Non hai problema porque no cómic, como vas atrás e adiante, esas elipses asúmense moi ben. Con todo, trasladar iso mesmo á animación é moi complexo, pódelo trasladar, pero tes que facer moitas pausas e podes perder ou despistar ao espectador nalgúns momentos. O cómic é un medio moito máis libre narrativamente, no sentido de que podes facer moitas máis cousas porque como está escrito, impreso, podes revisar ben as páxinas. En cambio, na animación hai que dalo todo máis mascado, tes que ter moito coidado con que os personaxes parézanse, cos raccord entre planos, a continuidade na narración… En animación tes que facelo todo ti: as voces, o son, o vento, a choiva… xéralo todo ti, mentres que no cómic, pola súa propia iconicidade, o lector entende e pon todo da súa parte, é máis libre. O meu traballo como ilustrador serviume na animación para conceptualizar imaxes, crear metáforas visuais, buscar elementos simbólicos, ideas… Tanto o cómic como a ilustración, no meu caso, están moi presentes no traballo de animación porque é de onde veño. Creo que se nota que son un director de animación que vén doutro campo, o cómic serviume para poder desenvolver o meu propio universo.

Como comentabas, Psiconautas nace primeiro en forma de cómic. Como foi a experiencia de pasalo ao medio audiovisual?

O uso da cor e das metáforas visuais é, sobre todo, o que trasladei. A cor en Psiconautas é unha cor expresiva e simbolista, non naturalista, ten unhas gamas limitadas… Todo iso vén un pouco da influencia do libro ilustrado. Doutra banda, se colles o cómic, Psiconautas, e os pasas directamente ao traballo audiovisual dáche para unha película de 35 ou 40 minutos aproximadamente. Houbo que ampliar tramas e personaxes, houbo que ampliar ideas… ese foi un pouco o camiño. O cómic tamén axuda a entender ben o storyboard, que é un paso importantísimo. O storyboard xa é a película, a visión dos planos, a visión narrativa… é certo que logo melloras as composicións pero o storyboard é a base.

Existe no teu traballo un potente contraste entre o amable e o prohibido. Coma se un primeiro golpe de vista nos mergullase nun universo de fantasía, propio dos contos, para despois iniciar un proceso onde a crítica social e a sátira están moi presentes. Que che interesa transmitir a través das túas obras?

A min gústame traballar, como ben dis, coa estética do conto e tamén cos animais antropomorfos. Os animais son iconas, non teñen un rostro definido senón que son universais, pertencen a un mundo global. É dicir, ao ver estas películas e estes personaxes antropomorfos non sabes se son xaponeses, franceses, españois ou de calquera outra parte. Non están situados nun sitio nin nunha época concreta e iso fai o traballo moito máis universal. Moitas veces creo que desde estes contos podes falar, dunha maneira metafórica, de temas completamente reais, presentes no mundo dunha maneira sesgada. Para min iso é imprescindible porque crea infinitas posibilidades. Logo está o contraste entre forma e contido. Gústame que as cousas sexan bonitas, aínda que sexan tristes ou decadentes, que os debuxos sexan chulos e que haxa un sentido estético interesante. Todos estes aspectos combínanse e constrúen un pouco o camiño polo que vou, de maneira consciente ou inconsciente.

Tamén é necesario un equilibrio entre a historia e a súa representación formal. A nivel estilístico, que influencias plásticas destacarías?

Influencias moitas e moi variadas. Por exemplo, hai un autor de cómic que me gusta moito que se chama Jim Woodring, que ten un cómic titulado Frank; interésame o traballo de Roland Topor como ilustrador, como artista e tamén a súa faceta como deseñador na película Planeta salvaxe; gústame o ilustrador Saul Steinberg, que traballa con ideas e conceptos universais, ou os gravados do século XIX. Tamén o cinema, desde o anime, o cinema europeo e independente ou o cinema de autor. En canto á Historia da Arte en xeral, independentemente de que me gusten artistas de moitos tipos, conscientemente non aplico a súa influencia no meu traballo.

Decorado (fotograma), 2015.

Hai un tempo Oliver Laxe denunciaba nun artigo de El País a falta de apoio ao sector audiovisual por parte da televisión pública española, que parece centrarse en traballos de corte comercial sen correr riscos ou apostar pola variedade. Se isto sucede no cinema, cal é a situación no mundo da animación?

Quizais un pouco máis complexa porque a animación ten varias cousas. Por unha banda, a animación para adultos aínda non se entende ben, é dicir, é complicado conseguir apoios. Aínda que Psiconautas entrou a Televisión Española, polo tanto nese sentido non teño nada que dicir. Doutra banda, a animación é moito máis cara. Mentres no cinema de ficción as producións pódense rodar nun ou dous meses, a animación necesita unha produción de quince ou vinte meses, o que implica ter a moito equipo contratado durante todo este tempo. Hai que facer preprodución e posproducción e hai unha gran complexidade técnica detrás de todo iso. É un mundo complicado e os proxectos que fixen foron sempre bastante precarios, con todo o mundo implicado, apostando moito e traballando moi duro. É a única maneira de facer este tipo de proxectos cando te dedicas á animación non comercial. “Animación para adultos non comercial nun mundo de fantasía”, é como ter todas as cartas perdedoras á hora solicitar financiamento. Con todo, ata agora conseguimos financiar todos os proxectos dunha ou outra maneira. Aínda así, non cabe dúbida de que as televisións deberían apoiar proxectos máis diferentes e as subvencións que dá o Estado deberían ser maiores. Vivimos unha situación precaria no cinema en España, temos un investimento moito menor comparado con outros países.

Segue sendo un campo pouco explorado no que moitas veces custa chegar a un espectador adulto (a pesar de que as propostas poidan estar dirixidas a este tipo de público). Que deberiamos comprender, como público, para valorar a animación audiovisual?

Eu creo que a animación é un medio máis para contar historias, non é máis nin menos que outros formatos. É un medio completamente adulto, no que hai moitos traballos e propostas diferentes non só a nivel de ideas e historias senón tamén de técnicas: 2D, 3D, stop motion, xente que traballa con arxila, proxectos experimentais… sobre todo no mundo da curtametraxe hai unha gran liberdade artística. Eu tiven a sorte de poder viaxar moito e participar en festivais e comprobei que se fan moitas menos longametraxes que curtametraxes. É un medio adulto, rico, amplo e libre, que permite contar as cousas doutra maneira, coas súas propias normas e liberdade de posibilidades. Hai que velo como un máis, igual que a ficción ou o experimental, non considero que haxa que facer ningunha alegación cara a el nin tampouco desprestixialo. Asúmoo con naturalidade, sempre me gustaron o debuxo e a animación tanto como o cinema, non fago separacións.

Ti velo e valóralo como un medio máis. Con todo, nótase certa falta de interese por parte do público cara á animación audiovisual. ¿Non?

Non estou de todo de acordo porque hai moitos exemplos de proxectos de animación que triunfaron como Los Simpson, Padre de familia, South Park ou series actuais como Hora de aventuras, que son moi populares. Los Simpson é unha serie con moitas capas de lectura, guións complexos e moitas idas e vindas. Non é certo que á xente non lle interese a animación, hai grandes exemplos de proxectos que triunfaron, moitas películas de Disney, Pixar… Eu creo que, simplemente, cando fas proxectos con pouco diñeiro e pouca promoción é difícil chegar ao público pero isto pasa tamén co cinema de ficción. Ao ano en España fanse moitas películas, pero desas só coñécense unhas poucas e triunfan habitualmente aquelas que contan con grandes orzamentos e actores famosos. Tes, por exemplo, a José Coronado con Carmen Machi e Luis Tosar e xa tes asegurado certo éxito. Logo vai Oliver Laxe, gaña un premio en Cannes e a quen lle importa? Só a un público cinéfilo que valora estas cousas. Pasa un pouco o mesmo no sector da animación independente, pero eu non creo que a animación non interese. Hai moitas películas e series que as poden ver nenos ou adultos e que teñen o seu interese independentemente da idade, que teñen unha mirada crítica tamén. Outra cousa é que o meu cinema de animación non lle interese ao gran público (risas) pero eu son consciente do que fago, como o fago e por que o fago. Tamén escribín outros proxectos máis comerciais que algún día farei. Quero dicir, hai que ser consciente de en que mundo nos movemos, se o que queres é ter plena liberdade para desenvolver as túas ideas e estar no teu mundo artístico terás que entender que non teñas moito diñeiro para facelo e que, ás veces, non poidas chegar a un público masivo. Ademais, moitas veces tampouco hai diñeiro para promoción polo que non podes esperar unha gran publicidade na túa película. Aquí o único que triunfa son os proxectos de Atresmedia e Mediaset que poden facer o que queiran a nivel difusión, que vas facer contra iso?

Nos Premios Goya 2017 alzácheste con dous galardóns: á mellor longametraxe de animación por Psiconautas e ao mellor curto de animación por Decorado. Dixeches nalgunha ocasión que as túas películas non están pensadas para este tipo de certames. Poderías profundar nesta cuestión? 

O que quero dicir é que é bo que proxectos independentes, sen ánimo comercial, entren nos premios da industria española precisamente porque non están pensados para ser industria. Isto é ao que me refiro, nós competiamos cunha película de Antena 3. É bo para nós e é bo para os premios Goya que se abra o abanico a todo tipo de proxectos, que poidan competir nun equilibrio filmes máis comerciais con outros que non o son tanto. Creo que é un paso adiante para nós e para a industria. Evidentemente, Decorado non está pensado para gañar o Goya ou os Óscar, xoga a outras cousas e está máis enfocado ao mundo dos festivais. Pero é bo normalizar e permitir que os traballos comerciais entren no mundo independente e viceversa, se hai calidade dá igual que as cousas se crucen.

Terás xa novos proxectos en mente. Algún que che faga especial ilusión?

Estou a empezar unha nova longametraxe que se chama Unicorn Wars (As guerras do unicornio), que está baseado nunha curtametraxe miña titulada Sangue de unicornio e é unha especie de parodia do xénero bélico, unha guerra relixiosa e física entre osiños de peluche e unicornios. Ademais, teño un proxecto de serie para adultos en marcha e outro de serie infantil e un proxecto de curtametraxe. 

Non está nada mal.
Non, non está mal. E, mentres, sigo facendo libros para editoriais e publicando ilustracións. Moita lea.

Para mirar a conferencia Do papel ao píxel pinchar este enlace.


12/06/2017
Campus Green. Repensar o patio, reactivar o seu uso.

Revitalizar un espazo para convertelo en lugar de encontros, convivencia e traballo require moitas veces menos medios dos que a priori pode parecer. Trátase de impulsar o interese polas prácticas colaborativas, por deseñar ambientes onde o público se enmarque dentro das necesidades e os ritmos contemporáneos, investigando solucións creativas que permitan explotar os recursos existentes. Así, ao longo destes últimos anos vimos como diversos colectivos de artistas, arquitectos ou deseñadores souberon combinar enxeño e experiencia para dar unha nova vida a diferentes escenarios urbanos. Dalgunha maneira, estas formas de exploración do medio implican establecer fórmulas de actuación e pensamento que distan dos tradicionais modelos de construción e ábrense a novos procesos de pensamento e acción sobre o espazo.

Nesta liña desenvolveuse un proxecto no patio da Facultade de Belas Artes de Pontevedra dentro do contexto do Campus Green. A actividade, financiada pola Vicerreitoría de Extensión Cultural a través da convocatoria de actividades extra académicas, permitiu levar a cabo o “Obradoiro de reciclaxe Campus Green” un taller de deseño e construción de mobiliario realizado en colaboración con varias alumnas e alumnos e coordinado por Román Corbato e Eduardo Outeiro. Esta iniciativa nace como complemento do proxecto de horta urbana, impulsado pola profesora Sol Alonso e apoiado polo decanato, que xa está en funcionamento e permite ao alumnado cultivar os seus propios produtos, ademais de crear conciencia sustentable. Neste sentido, moitos dos maceteiros e estruturas empregadas na construción da horta foron creadas con materiais reciclados ou reutilizados. Accesible a todas as persoas interesadas en participar da iniciativa, tanto de Belas Artes como da Escola de Restauración ou de ESDEMGA, a horta expande agora o seu campo de acción para porse en diálogo co contexto no que está inscrita: o patio. Comprendida a necesidade de reactivar o uso do patio como lugar de reunión, traballo, descanso e interacción, o obxectivo do obradoiro Campus Green foi debater sobre os usos e necesidades do espazo para posteriormente materializar algunhas das propostas.


Dividida en catro xornadas, esta actividade entendeuse como xeradora de ideas,impulsora de metodoloxías de construción autónoma e orixe dunha serie de intervencións que poderán ampliarse en futuros proxectos. Seguindo unha lóxica sustentable e fomentando o traballo desde a autoxestión e a participación, unha das principais premisas foi localizar as problemáticas do patio, tratando de definir cara a onde se quere dirixir e de adaptar as fórmulas de actuación aos recursos dispoñibles. Da fase de posta común ou brainstorming xurdiron as primeiras aproximacións ao que sería o traballo final, pero sobre todo serviu para crear consciencia do espazo, recoñecer as instalacións preexistentes e determinar as necesidades propias dos usuarios. Falouse, entre outras cuestións, de construír mesas fáciles de transportar, de chamar a atención sobre as bancadas e facelas máis confortables mediante a colocación dunha estrutura de madeira desplazable, da posibilidade de contar con placas solares para poder conectar móbiles e computadores, do interese que podería ter unha lousa para incentivar algunha clase ou reunión ao aire libre e da comodidade de traballar con módulos pequenos que puidesen xerar estruturas máis grandes. Durante a seguinte sesión debatéronse in situ as mellores zonas para intervir, decidindo as propostas e os materiais en función da súa viabilidade. Definidos os obxectivos, concluíuse construír: unha mesa árbore (formada por dúas pezas independentes que se poderán unir ao redor das árbores do patio grazas a un semicírculo central); varias banquetas (de forma cúbica que sirvan como asento ou como mesa auxiliar para desempeñar diferentes tarefas); asentos-parásito (estruturas de madeira colocadas sobre a bancada perimetral de formigón para que esta resulte máis cómoda e se active e fomente o uso da mesma) e unha carretilla-tumbona con rodas que permita o seu desprazamento polo patio.

O proceso continuou coa realización de planos e esbozos e a recompilación dos materiais, comprando os útiles necesarios e colectando varios elementos de mobiliario susceptibles de ser reutilizados. Empregáronse sobre todo palés de madeira, parafusos e demais ferramentas de construción. É entón cando comeza o traballo de taller, cando as ideas se trasladan do papel á práctica, do plano ao tridimensional. Manexando a reciclaxe e tratamento da madeira os deseños poderán axustarse ás necesidades concretas. Así, a metodoloxía de traballo iniciouse coa desmontaxe dos palés, empregando patas de cabra e mazos para sacar cravos, desmontando a estrutura e obtendo os listóns. Estes leváronse ao taller de madeira onde, coa colaboración dos mestres de taller, procedeuse a cortar, lixar e regrosar o material para asegurar certas condicións de seguridade e confort. De novo no patio comezou o proceso de montaxe e ensamblaxe segundo os deseños estipulados, que serviron como punto de partida para explicar o sistema estrutural, sobre os que se realizaron pequenas variacións. Ao mesmo tempo que se ía conformando o mobiliario facíanse as comprobacións necesarias de ángulos e alturas, corroborando que se cumprían as funcións de ergonomía básicas. Unha vez construídos os mobles déuselles un acabado de aceite de teca para protexer a madeira e preservar a súa durabilidade xa que, ao tratarse dun patio exterior, estarán expostos a diferentes condicións climatolóxicas. Lembremos, neste sentido, que as tarefas de mantemento son igual de importantes que as de produción. Finalmente concluíronse as seguintes pezas: tres banquetas (dous seguindo o deseño orixinal e un terceiro ao que se lle aplicou unha modificación nas patas, colocándoas noutra posición sen perder resistencia e empregando menos listóns de madeira); tres asentos-parásito para situar sobre as bancadas de formigón e unha mesa. Descartando a primeira idea da mesa-árbore por cuestións de tempo e funcionalidade poderase, con todo, engadir un segundo módulo e facer dous cortes semicirculares para adaptar o mobiliario á formulación previa en caso de consideralo conveniente. Tamén quedaría pendente a proposta da cadeira-tumbona, que se poderá realizar máis adiante utilizando o material que sobrou.


Ao longo das catro sesións foron cada vez máis alumnos os que se sumaron á iniciativa para botar unha man e construír o seu propio mobiliario, que agora poderán gozar achegando ao patio un valor engadido. Pero, máis aló dos resultados, convén pór o foco no proceso de aprendizaxe dos participantes, que comentaban a utilidade de producir mobiliario a baixo custo e se senten agora capacitados para continuar o proceso de maneira autónoma. Tamén é importante resaltar a permeabilidade do proxecto e as súas posibilidades de ampliación futuras, dando paso a unha actividade que pretende fomentar a convivencia e implicación dos usuarios no deseño do espazo sen interferir noutras propostas ou usos do patio. Seguindo exemplos de autoxestión do propio hábitat que están a funcionar nas diferentes esferas do público, apóstase por unha experiencia inclusiva á que pode sumarse toda persoa interesada en conformar un tecido multidisciplinar desde o que reivindicar a utilidade deste tipo de modelos. Sementadas as primeiras sementes, queda saborear os beneficios, agradecer o seu traballo aos implicados e continuar impulsando as prácticas colaborativas de auto-construción.


08/06/2017
Convocatoria de 2 bolsas de formación complementaria para o desenvolvemento de actividades na Sala X
Convocatoria de 2 bolsas de formación complementaria para o desenvolvemento de actividades na Sala X no curso 17/18



06/06/2017
Obradoiro de caligrafía japonesa
Obradoiro de caligrafía japonesa a cargo de Aoi Yamaguchi.

Xoves 8 de xuño
Das 12 ás 14 h e das 16 ás 18 h.

Espazo 14
Dirixido a estudantes de grao, master e doutoramento da Facultade




06/06/2017
Iso segue o seu curso 2017




Iso segue o seu curso 2017. Mestrado en Arte Contemporánea. Creación e Investigación.

Inauguración: xoves 8 de xuño ás 20.00 h

Sexto Edificio do Museo de Pontevedra

Datas: Do 8 de xuño ao 9 de xullo de 2017


Iso segue o seu curso 2017 é unha nova edición (a quinta xa) na que a Deputación de Pontevedra, o Museo de Pontevedra e a Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo aúnan esforzos para promover mediante unha exposición as novas carreiras artísticas que xorden dende o Mestrado en Arte Contemporánea. Creación e Investigación que impártese na nosa Facultade de BB.AA. do Campus de Pontevedra.

Diplomados deste posgrao amosarán no Sexto Edificio, o espazo artístico máis importante da cidade do Lérez, as investigacións plásticas que no eido da pintura, escultura, instalación, fotografía e vídeo viñeron desenvolvendo ao longo deste curso académico. E se variados son os formatos que vemos na sala aínda máis plurais son os diversos intereses, asuntos e conceptos que vertebran as obras expostas.

Un proxecto expositivo no que as tres entidades organizadoras convidan á cidadanía e aos visitantes do Museo non só a contemplar ás obras e creacións destes novos valores da arte galega se non, e sobre todo, a facelos copartícipes das súas inquedanzas e devezos de pensamento.

Na Presentación do Proxecto o día da Inauguración estarán:

O Deputado de Cultura da Deputación de Pontevedra

O Director do Museo de Pontevedra

O Vicerreitor do Campus de Pontevedra

A Decana de Belas Artes

A Directora do Mestrado

A Co-coordinadora da Exposición


30/05/2017
Sesión informativa: Programa de Doutoramento en Creación e Investigación en Arte Contemporánea


Sesión informativa sobre o programa de «Doutoramento en Creación e Investigación en Arte Contemporánea», dirixida especialmente a alumnado de master.

Mércores, 31 de maio ás 13:00 no Espazo 14



17/05/2017
Entrevista a Irma Álvarez-Laviada

Sustentado na práctica pictórica, o traballo de Irma Álvarez-Laviada establece unha investigación en torno ao proceso onde se pon de manifesto a potencialidade do residuo, reivindicando o seu emprego como elemento activo. O desfeito, embalaxe ou soporte que habitualmente compón a parte oculta da engrenaxe de produción dunha obra artística emerxe neste caso á superficie, situándose como material principal e sinalando o carácter procesual que envolve calquera creación plástica. Na mesma tentativa de chamar a atención sobre o que habitualmente permanece oculto, Irma Álvarez-Laviada explora o concepto de baleiro interesándose pola súa capacitade de suscitar novos significados.

Irma Álvarez-Laviada conta cunha interesante traxectoria artística que a levou a expor de maneira individual en diferentes centros, mobilizando tamén a súa obra en mostras colectivas de carácter nacional e internacional. Doutra banda, o seu traballo foi recoñecido en numerosas ocasións con premios e residencias artísticas, entre as que poderiamos citar a residencia da Real Academia de España en Roma ou a recente Cité Internationale des Arts de París e o premio da Fundación Botín. A súa obra forma parte de coleccións como a do Ministerio de Cultura, a de AECID e a Fundación Antonio Gala en España ou a Berezdivin Collection de Puerto Rico, entre outras. Actualmente expón o seu traballo na Cidade da Cultura de Galicia e na Fundación RAC de Pontevedra.

Vista da exposición Algo que ver, algo que esconder na Fundación RAC. Foto: Jaime Olmedo

O teu traballo parte da pintura para despois superala, para pintar sen pincel. Cando empezas a darlle a volta á técnica?

No ano 2011, con motivo dunha exposición tiven que baleirar o estudo de obra, o que coincidiu cun momento de crise no que me estaba cuestionando os meus propios procesos de traballo. Isto levoume a un período de inactividade durante o cal continuaba acudindo diariamente ao estudo. Froito desa situación a miña atención viuse atraída polos materiais de residuo, xa que era o único que quedaba. Aos poucos empecei a documentar todos estes elementos e a ver que todos eles apelaban, en certo xeito, á ausencia das obras. A partir de aquí comezo unha nova metodoloxía de traballo.

Desaparece o punto de vista frontal, o lenzo deixa de ser soporte... a pintura expándese ou se transforma?

Creo que no meu caso nin se expande nin se transforma, a pintura aparece ás veces dunha forma mais explícita e noutras convértese no eixo que articula o traballo.

Reivindicas o perfil estético do desfeito, daquilo que normalmente se mantén alleo á exposición pero que forma parte do día a día da práctica artística. De que maneira articulas todos estes desfeitos para convertelos en obxecto artístico?

Máis que reivindicar o perfil estético do refugallo o que reivindico é a súa potencialidade como material de traballo. Unha vez seleccionado, o material articúlase en función das súas potencialidades artísticas, explorando os matices que encerra e que a priori non parecía ter. Normalmente dáse por feito que un cartón ou unha cinta de embalaxe non teñen a mesma potencialidade que un lenzo en branco.

Hai unha parte de Ready made en todo isto?

Pode compartir co Ready made a idea da resignificación dos materiais, pero para min é máis importante resaltar o proceso de investigación. O acento recae no proceso e non tanto no obxecto. Neste sentido o traballo que estou a desenvolver exponse máis como unha invitación ao diálogo cos materiais.

No teu discurso está presente a idea de ocultamento e baleiro. Desde que perspectivas abordas estes conceptos?

Para min o máis relevante é o feito de que o baleiro non só implica connotacións de negación, senón tamén unha riqueza discursiva enorme e paréceme un terreo para explorar. As diferentes formas nas que a arte contemporánea se veu achegando ao concepto de baleiro foron a través do ocultamento, o velado, a ausencia, a desaparición da materia, a pegada... Lonxe de quedarnos no limiar, a cuestión é profundar en que ocorre cando non hai nada. O que máis me interesa do baleiro é a súa capacidade xenerativa.


La línea Hedjuk, 2017.  70 metros de led. Foto: Miguel Ángel Delgado

Actualmente podemos observar as torres Hejduk da Cidade da Cultura de Galicia transformadas co proxecto La línea Hejduk, no que propós, seguindo a túa liña de traballo en torno ao baleiro, evidenciar o contorno dunha terceira torre iluminando o perímetro do oco entre as dúas. Como foi o proceso de investigación e materialización do proxecto?

Durante o proceso de documentación sobre Hedjuk lin nun dos seus textos unha frase que marcou toda a proposta: “A verdadeira arquitectura é, precisamente, a que non se constrúe. Cando fun a visitar as Torres apareceu ese espazo intermedio entre ambas que debuxaba unha “terceira torre” investida. Desde o primeiro momento o oco converteuse no foco de atención. Dado o meu traballo sobre o baleiro, parecíame un lugar idóneo para intervir. Aproveitando a situación xeográfica das torres considerei oportuno expor unha obra que puidese ser vista desde a cidade e que deixase en evidencia, mediante a instalación led, o espazo entre elas.

É unha peza visible desde moitos puntos da cidade, que altera o perfil habitual das torres e que, dalgunha maneira, modifícaas como símbolo. Resultou fácil lidar coa administración para conseguir iluminar a peza diariamente?

Cando tes que facer unha instalación en espazos pouco habituais sempre xorden cuestións que hai que abordar dunha maneira diferente. Precisamente neste caso as torres xa contaban cunha programación lumínica e por tanto tivemos que atopar a forma de facer convivir ambas as propostas. Nese sentido saír da famosa caixa branca sempre leva ter que conciliar distintos aspectos. Traballar nesas circunstancias adoita ser algo máis complexo xa que un mesmo tamén perde certas referencias e isto sempre é un reto. Facer proxectos en espazos que se sistematizaron implica, dalgunha forma, atopar as canles para levalos a cabo. Neste caso a proposta trata de integrar todas estas cuestións e poñelas en xogo.

Este proxecto coincide en datas coa mostra Algo que ver, algo que esconder, que pode visitarse na Fundación RAC de Pontevedra ata o próximo 20 de maio. Tras expor en diferentes espazos a nivel nacional e internacional, é a primeira vez que mostras os teus proxectos individualmente en Galicia. Que supón isto para ti e como valoras a escena artística do noso contexto?

Sempre é importante presentar o teu traballo de maneira individual pero no meu caso facelo en Galicia, que é onde me formei e o lugar onde fixen as miñas primeiras exposicións colectivas, resulta especial. Doutra banda, creo precisamente que a facultade de Belas Artes de Pontevedra achegou un trazo menos academicista que outras facultades españolas e isto é un aspecto diferenciador. Non é nada novo que Galicia conta cun panorama moi rico en canto a artistas, moitos transcenderon tanto a nivel nacional como internacional. Creo tamén que é un contexto interesante non só no que concirne ás artes plásticas, tamén o cinema ou a literatura están a ter un forte impulso.

A propósito do que comentas sobre a Facultade de Belas Artes de Pontevedra, como influíu no teu traballo artístico este carácter máis conceptual ou, como dis, menos academicista?

No meu caso foi moi positivo. Desde cursos moi temperáns ensinábannos a enfrontarnos ao desenvolvemento das ideas co obxectivo de aprender unha metodoloxía de traballo, dotándonos dunha serie de ferramentas decisivas para aquel que quere abordar un proxecto artístico. Máis que darnos respostas, o profesorado incidía moito en que cada un de nós soubésemos formularnos as preguntas adecuadas. A idea do cuestionamento e a dúbida sobre o que un fai é algo que está moi presente nos anos de especialidade e creo que, sen dúbida, esta é unha preparación de luxo, unha especie de adestramento para o que vaise atopar unha vez que abandona a carreira e empeza a dar pasos por si mesmo.

Cuestionas a condición e o significado outorgado comunmente non só á pintura, senón ao propio proceso creativo. Todo isto desprégase na exposición, onde se distorsionan as fronteiras entre pintura e escultura, entre peza artística e material de traballo Como expós a mostra para conseguir activar a mirada crítica do espectador?

A miña forma de expor o traballo ten que ver cunha certa fidelidade aos materiais, na medida na que trato de non utilizalos para despregar unha narrativa. Máis ben tento conservar o valor intrínseco que posúen, articulándoos cunha serie de conceptos que me interesan en relación á práctica artística, pero recoñecendo o límite que isto leva. Por iso esta exposición traballa dunha maneira aberta co espectador.

Moitas grazas polo teu tempo Irma. Seguirás evidenciando aquilo que se oculta en futuros proxectos?

Si, nestes momentos estou a desenvolver o proxecto Reversibilidad y utopía grazas á bolsa da Fundación Botín, no que precisamente estou a levar estas inquedanzas ao terreo da conservación e restauración das obras de arte. Interésanme especialmente estas disciplinas xa que se prestan a moitos dos conceptos cos que traballo. Moitas grazas a vós.



08/05/2017
PROXECTO ALIEN

O martes 9 de maio a Facultade de Belas Artes e a Casa das Campás acollen o PROXECTO ALIEN, que recolle a labor formativa dos solistas de verTIXE SONORA cos novos intérpretes de Galicia, visibilizando o traballo en favor da inclusión da música contemporánea no ámbito educativo e a identificación da excelencia no territorio. Nesta ocasión, Pablo Coello, saxofonista e director musical de Vertixe Sonora, presenta dous programas elaborados nas aulas de Saxofón e de Música Contemporánea do Conservatorio Superior de Música de A Coruña.



Programación:

  • 12:00 h FACULTADE DE BELAS ARTES DE PONTEVEDRA

ELECTRIC- Xperience
James Tenney (USA, 1934-2006) SAXONY (1978)
saxofóns e cinta/sistema`delay’
Kaija Saariaho (Finlandia, 1952) LACONISME DE L’AILE (1982)
frauta e electrónica
Per Bloland (USA, 1969) QUINTET (2005)
saxofón alto e electrónica en vivo
ENSEMBLE IXOR (CSM de A Coruña)
Luis Herades saxofóns / Carlota Salgado frauta

  • 20:00 h. CASA DAS CAMPÁS

SAX-Xperience
Christian Lauba (Francia, 1952) ARS (1994)
dous saxofóns sopranos
Christophe Havel (Francia, 1956) OXYTON (1991)
saxofón barítono
José Manuel López (España, 1956) CON CADENCIA DE
ETERNIDAD (1988, rev. 2000)
saxofón barítono e electrónica
Gérard Grisey (Francia, 1946-1998) ANUBIS - NOUT
(1983/1990)
saxofón baixo
Sofía Gubaidulina (Rusia, 1931) DUO SONATA (1977)
dous saxofón barítonos
Germán Alonso (España, 1984) EL GRAN CABRÓN (2012)
saxofón barítono e electrónica en vivo
ENSEMBLE IXOR (CSM de A Coruña)
Moisés Barreiro saxofóns soprano, barítono e baixo
Xurxo Fernández saxofón barítono
Lucas Guzmán saxofóns soprano e barítono


Archivo de noticias